Pagina:Pinocchiu2019.djvu/44

Da Wikivivàgna
Sata a-a navegassion Sata a-a serchia


— Lezi u cartellu che gh’é scritu, e ti-u saviæ.

— O-u lezieiva vuentea, ma giüstu ancö nu sun bun a leze.

— E brâu aze! Alua to-u leziô mie. Sacci dunque che inte quellu cartellu a lettie russe cummo-u fögu gh’é scritu: Gran Tiatru di Mariunetti...

— L’é tantu che l’é cumençòu a cumeddia?

— A cumença oua.

— E quante se spende pe intrâ?

— Quattru sodi. —

U Pinocchiu, ch’u gh’aiva a freve adossu da-a cuixitæ, u perse ogni ritegnu e u disse sença vergugnâse o-u figgiö cu-u quæ u parlava:

— Ti me-i daiêsci quattru sodi scin a duman?

— Te-i daiæ vuentea — ghe rispuze l’atru minciunandulu — ma giüstu ancö nu te-i possu dâ.

— Pe quattru sodi te vendu u mæ rôbin. — ghe disse alua u mariunettu.

— Cose t’ö che me ne faççe de ‘n rôbin de papê a fiuri? S’u se bagna nu gh’é ciü versu de cavâsiou de dossu.

— Ti-e vö accattâ e mæ scarpe?

— Sun buñe pe açendighe u fögu.

— Quante ti me dæ pi-a beretta?

— Proppi’n bell’acattu! ‘Na beretta de moula de pan! Gh’é u caxu che i ratti mi-a vegnan a mangiâ insci-a testa! —

U Pinocchiu u l’ea insce-e spiñe. U l’ea li li pe fâ ‘n’ürtima oferta: ma u nu gh’aiva u curaggiu: u l’exitava, u lucciava, u tribulava. A-a fin u disse: