Pagina:Pinocchiu2019.djvu/227

Da Wikivivàgna
Sata a-a navegassion Sata a-a serchia


ormâi nu-u riveddiô ciü... u Pesciu-can a quest’ua u l’avià bell’e divuròu!...»

— A l’ha ditu proppiu cuscì?... Alua a l’ea lê!... a l’ea lê!... a l’ea a mæ caa Fue’!... — cumençò a criâ u Pinocchiu, fandu u crescentin e cianzendu a derüu.

Quand’u l’ebbe centu benben, u se sciügò i öggi e, preparòu ün bun lettin de paggia, u ghe desteize survia u vegiu Geppettu. Doppu u dumandò o-u Grillu-parlante:

— Dimme, Grillin: unde puriæ truvâ ün gottu de læte po-u mæ povou puæ?

— Trei canpi lunxi de chì, gh’é l’ortuan Giangiu ch’u tegne e vacche. Vanni da lê e ti t’atruviæ u læte che ti çerchi. —

U Pinocchiu u l’andò de cursa a ca’ de l’ortuan Giangiu: ma l’ortuan u ghe disse:

— Quante ti ne vö de læte?

— Ne vöggiu in gottu pin.

— Ün gottu de læte u custa ‘na palanca. Cumença intantu a dâme a palanca.

— Mi nu g’ho mancu in cittu — rispuze u Pinocchiu tüttu murtificòu e despiaxüu.

— Mâ, mariunettu mæ — replicò l’ortuan. — Se nu ti g’hæ manc’ün cittu, mi nu g’ho manc’ün diu de læte.

— Paçiença! — disse u Pinocchiu e u feççe l’attu d’anâsene.

— Aspeta ‘n pô — disse u Giangiu — Fra ti e mi puemu mettise d’acordiu. Ti vö adattâte a gjâ u ghìndou?