Finalmente gira, e regira, dopo d’aveì sospiraò, e zemio... Ma voî non rieì de questa mæ istorietta. Cose ve pâ?
Ger. Ve diggo che questo zoveno l'è un baron, un peçço de mascarson, un insolente, che o sarà castigaò da sò Poære comme o merita de tutto quello che o l’ha fæto. E che quella Zingara a l’è un imprudente, un impertinente, de vegnî chì a ingiuriâ un ommo onorato, che o servitô l’è un iniquo, un scellerato, che per mezo do sciô Geronzio o sarà mandaò in sciù e forche avanti che passe doman mattin (via).
Florinda e Tiburçio.
Tib. Dov’andævo sciâ Florinda, no saveì, che fin aora eì parlaò con o Poære do vostro galante?
Flor. N’ho quæxi dubitaò, e me son indrissâ a lê mæximo senza pensaghe, e gh’o contao tutta l’istoria.
Tib. Comme! a sò istoria.
Flor. Scì; l’aveivo così in a mente, che bruxava d’impazienza de contara a quarche d’un. Ma cose m’importa. Non veddo per questo, che e nostre cose possan andâ nì megio, nì pezo.
Tib. Perchè voî âtre donne vorreì sempre bar-