Sâta a-o contegnûo

Pagina:Seconda recugeita de comedie.djvu/63

Da Wikivivàgna

da desperaò con levave a vitta per resarçî o sò onô, e quello de sò sœu. Tutti i sò amixi gente de spâ e che meñan e moen, han fæto cabilda, armæ comme diavi ve van çercando da tutte e parti. Ho visto di granatê da sò compagnia, con çerti mostasci fæti a moddo de ponto interrogativo, e çerte sciable a canto, che tagievan a testa a un bœu; han piggiaò tutte e vegnue intorno a vostra casa. de manéa che voî no sei patron d’accostaveghe da nisciuña parte senza cazze in e sò moen.

Ger. (tremante) Ah caro Monodda! per caritæ dimme cos’ho da fâ?

Mon. Mì non saveræ cose dive. Quest’è un affare ben destumagoso. Tremmo per voî da a testa fin a i pê, e... aspetæ... (Monodda finge d’andare al fondo del Teatro per veder se vi è alcuno.)

Ger. (tremante) Hee?

Mon. (ritorna) No gh’è ninte, non ve dubitæ.

Ger. Ti non saveresci trovâ quarche manera per levame questo affanno?

Mon. Ghe n’ho un intr’[sic] l’idea; ma corro reizego de fame fâ peççi comme a toniña.

Ger. Ah Monodda caro, damme un segno do tò zelo, e do tò amô. no m’abbandonâ te ne prego.

Mon. Questo è quello, che vœuggio fâ. Ho una tenerezza per voî che non porræ per nisciun conto abbandonave.