Arg. (tremando) Monodda?
Mon. E ben?
Arg. Son resoluto de daghe queste duxento doppie.
Mon. Me ne rallegro per vostro ben.
Arg. Andemmo a çercaro, che i ho adosso; son chì pronte.
Mon. Dæ chì, che ghe e porterò mì. Non è vostro decoro, che ve ghe presentæ davanti, doppo aveì fæto chì un’âtra figura diversa da quello, che seì; e de ciù averæ poira, co ve domandasse quarcosa d’avantaggio.
Arg. Ti dî benissimo, ma voræ pagà i me dinæ con caotela.
Mon. Comme! non ve fiæ de mì?
Arg. Non diggo questo... ma...
Mon. Poter de bacco! O che son un furbo, o che son un ommo comme se dæ? Ve credeì forsi, che mi ve vœuggie ingañâ? In tutto questo non gh’o âtro interesse, che o vostro, e quello de vostro Figgio. Se non ve fiê de mì çerchæve quarcun âtro, che mi non me ne vœuggio ciù imbaraççâ.
Arg. Piggia chì donque. (in atto di darli i denari)
Mon. Nò signor, no signor, se no son da fiâ, l'è ben che ve servì de quarche d’un âtro.
Arg. Oh, non me fâ ciù scene piggia chì. (come sopra)
Mon. Ve diggo de nò, e de nà. Non ve stæ a fiâ de mì. Chi sà, che non ve vœuggie truffâ i vostri dinæ?