Mon. E cose v’aggê fæto? (volendo batterlo)
Lean. Cose ti m’hæ fæto treitô?
Ott. Eh, eh, adaxo...
Lean. Nò, Ottavietto, vœuggio co me confesse subito o tradimento ch’o m’ha fæto. Scì birbo, sò tutto. Ti no te credeivi ch'a me dovesse vegnî a i oreggie? ma vœuggio sentine a confession da tò propia bocca. attrimenti con questa spâ te passo da un canto all’âtro. (con la spada al petto)
Mon. (piangendo) Ah... sciô Leandro averesci questo cœu?
Lean. Parla dunque.
Mon. Ma dîme cose v’ho fæto?
Lean. Ah infame, a tò conscenza non te o dixe?
Mon. In veritæ mi non ne sò ninte.
Lean. (s’avanza per batterlo) Ti no ne sæ ninte?
Ott. (tenendo Leandro) Leandro!
Mon. E ben sciô Leandro, non m’amaççæ che confesserò. Scì l’è vero, via, quando ve fu regalaò quello vin de Spagna, ch’o l’era coscì bon, son stæto mì, ch’o fæto quella fiœua a o barilotto, e me n’ho bevuo a meitæ, e poi ho spoento dell’ægua in terra per dave da intende, che o fusto fava danno, e me ne son fæto de piste a peizo vegio.
Lean. Ah bricon. Dunque ti e tì, che ti m’hæ bevuo o mæ vin de Spagna, e ho dæto a colpa a quella povera serva.
Mon. Sì signor. Ve ne domando perdon.