 |
Questa pagina a no l'è stæta corretta. | |
cæabella che-a sta de casa ne-i çimitej, e a dava o cô de l'argento a-a bava da lûmassa!... »
In te queste so stravaganse, o l’ha in ta testa d’ëse nobile; o l’ha sempre pe moen un pappê straççôu, bisunto e autenticôu da-o Scrivan, pe mostrâ che so poæ, o l'é stæto l'ûrtimo che han ascrïto a-o Libbro d’öu. O g’ha ûnn-a cantilena d’antenati illûstri che-a v’ammazza: d’Adammo o no ne vêu saveì, perché o dïxe che lê o ven da ûnn’ätra riga, ma fra tûtte queste so strambalaje, o finisce con convegnî, che a mëgio cösa a l’é aveì di dinæ e ëse galantommo, e che tutto o resto o l’é fûmme. Co-a miseja pä che staggan d’abitazion insemme; quattro ciappi avvennæ, duî armai rotti, ûn tavolin che-o bäsïga, che-o se ne serve pe scrive e pe mangiâghe a menestra, e træ caréghe desbëlæ, son tûtto o so appægio de casa. — In quanto a-a vitta avvegnî, o l’ha d’idee strambalæ; o dïxe che se poëse ëse vëa a trasmigrazion, insegnä da Pitagora, l’é[sic] o vorrieìva doppo morte, passâ in t’ûn can arraggiôu, pe poeì sempre addentâ e carcagne a quelli che g’han fæto do mâ!...
E chi finisce a biografia d’un galantommo, che ciù d’ûnna votta l’onestæ e a discrezion do mondo, l’han vosciûo mascherâ da quello che-o no ëa!...
