Sâta a-o contegnûo

Pagina:O lamento de Didon 1873.djvu/3

Da Wikivivàgna
A-I LETTOI.


In diebus illis a cûixitæ a l'ha fæto mangiâ ûn çerto pommo, o quæ o l’ha allighïo i denti a tûtta a nostra razza! O nevo d’Abrammo pe-a troppo cûixitæ che ha avûo so moggê, o se l’ha vista cangiä in statua de sâ — de questi miacöi[sic] ghe ne vorriæ aomeno mille a-o giorno! ghe saiva in giornâ meno fastiddi e meno speisa pe-a pûgnatta... ; — Orfeo lê ascì pe ëse stæto troppo cujoso, o l’ha dovûo lasciâ a moggê in te l’Inferno — e chi son quelli che no ghe-a vorrieivan lasciâ? se foîse poscibile, ghe lascieìva anche a mæ.... — e pe taggiâ cûrto a-e çitazioîn, a troppo cûixitæ a l’é stæta quella che-a n’ha versôu in sce-e spalle quello bello cösin de Vaso de Pandöa, o quæ fra-e tante delizie che-o n’ha portôu, o l’aveìva in sce-a primma çimma — comme a sciô do regallo — e tasce, i-esattoî, e marche da bollo e-a carta bollä!!

Se dunque a quanto pä, l'ëse cujoso a l’é ûnn-a ûrgente necescitæ sine qua non, l’é ben natûrale che voî vêuggiæ saveì chi l’é l’autô de questa maccaronata che anchêu ve daggo chi stampä. E zà che-o