In diebus illis a cûixitæ a l'ha fæto mangiâ ûn çerto
pommo, o quæ o l’ha allighïo i denti a tûtta a nostra
razza! O nevo d’Abrammo pe-a troppo cûixitæ che
ha avûo so moggê, o se l’ha vista cangiä in statua
de sâ — de questi miacöi[sic] ghe ne vorriæ aomeno mille
a-o giorno! ghe saiva in giornâ meno fastiddi e meno
speisa pe-a pûgnatta... ; — Orfeo lê ascì pe ëse stæto
troppo cujoso, o l’ha dovûo lasciâ a moggê in te l’Inferno — e chi son quelli che no ghe-a vorrieivan
lasciâ? se foîse poscibile, ghe lascieìva anche a mæ....
— e pe taggiâ cûrto a-e çitazioîn, a troppo cûixitæ a
l’é stæta quella che-a n’ha versôu in sce-e spalle
quello bello cösin de Vaso de Pandöa, o quæ fra-e
tante delizie che-o n’ha portôu, o l’aveìva in sce-a
primma çimma — comme a sciô do regallo — e tasce,
i-esattoî, e marche da bollo e-a carta bollä!!
Se dunque a quanto pä, l'ëse cujoso a l’é ûnn-a ûrgente necescitæ sine qua non, l’é ben natûrale che voî vêuggiæ saveì chi l’é l’autô de questa maccaronata che anchêu ve daggo chi stampä. E zà che-o