| 50 | La Settimana Religiosa
|
A FIGGIA DOTTÔA
(Continuaz. e fine al n. 4 pag. 41)
ATTO TERZO.
(In casa de Benardo)
Scena primma.
Benardo e Usciere.
Ben. – Han piccôu: chi ghe saiä[?] (va ad aprire).
Usc. (entrando) – Seì voî, Bernardo Pifferi?
Ben. – Proprio mi, tûtto in t’ûn tocco. E coscì?
Usc. – D’ordine do sciô Commissäio seì çitôu a comparî a ûnn’öa doppo mëzogiorno, oscia, comme dixe
o papê, alle ore tredici, davanti a lê, con vostra moggê e vostra figgia.
Ben. – Mi no sò cöse ve dî. Mi non ho da fâ ninte con o Commissäio de poliscia.
Usc. – Tanto mëgio per voî, ma intanto doveì comparî.
Ben. – Ma cose gh’é de nêuvo?
Usc. – E mi sò assæ. Ghe veddieì. Chì gh’é o pappê da çitazion (lo porge). O mæ doveì l’ho fæto. Addio (parte).
Ben. – Meschin de mi! Me mettiàn ancon in prexon? E me faiàn processo pe-e botte ch’ho dæto a-o Bastian? Ma s’o se e meìtava. Brigida, Zabetta, vegnî presto sciù.
Scena segonda.
Brigida, Zabetta e detto.
Brig. – Cöse gh’é de nêuvo? Chi é vegnûo?
Ben. – Oh! questa no me l’aspëtâva davveì! Son ûn ommo rovinôu.
Brig. – Ma cöse t’é intervegnûo, pöveo mæ ommo?
Zab. – Cöse gh’é mai, Benardo.
Ben. – Quella poscitoëse de figgia a l’é a causa de tûtte e nostre rovinn-e.
Brig. – Mascarsonn-a; a vêu fâne moî de raggia e de magon. Ma parla. Cöse gh’é?
Ben. – Unn-a grande disgrazia. Insomma mi, ti e lê semmo ciammæ davanti o Commissäio de polizia. Ecco chì a çitazion ch’ha portôu aoa l’usciere. A non é grossa? E dev’ëse pe aveì tiôu a forma de scarpe in ta testa de Bastian.
Brig. – Poscibile? Gente onorata comme semmo noî fâ de queste figûe! Ëse ciammæ da o Commissäio. Ëse scöxîi da tûtto o vexinato. Mi non ho mai montôu quelle scäe e sperâva de no montâle mai in vitta mæ. O dixe ben o proværbio: Finché s’ha denti in bocca, no se sa cöse ne tocca. E tûtto pe quella figgiûssa chi no vêu mai öbedî ai sò genitori. Ma ti ascì, Benardo, scûzime, ti doveìvi ûn pö moderâte, e no tiâ e forme de scarpe in ta testa a-a gente.
Ben. – E chi se poeìva tegnî a-o moddo ch’o m’ha aççimentôu? Me rincresce, Zabetta, perché o l’é vostro fræ.
Zab. – Pe questo non eì da afflizzive. O torto o l’é o sò. Ma sentî, Benardo. Seì segûo d’ëse çitôu pe-e botte dæte? Mi penso che o Commissäio o vorriä dâ ûnn-a lavata de testa, in vostra presenza, a vostra figgia e a mæ fræ pe-o poco giûdizio che mostran tûtti duî.
Ben. – Ch’a segge coscì? Squæxi me persûado. Benedetta voî, che me ritornæ in vitta, se mai a finisce presto e con poco mâ.
Brig. – Scì, ma intanto a brûtta figûa d’andâ da-o Commissäio besêugna fâla; e pe corpa de quella scorlûssoa. A l’é proprio da rëo! Eì visto. Gh’emmo dæto