Sâta a-o contegnûo

Pagina:La settimana religiosa1894.pdf/27

Da Wikivivàgna
La Settimana Religiosa
45

comme ûnn-a combinn-a... de quelle però che se lascian acciappâ da tûtti.
(Di dietro la cortina Bastiano starnuta).
Brig. – O Segnô o t’aggiûtte.
Gigg. – Grazie.
Brig. – Ti stæ sempre a lëze lì da-a fissûa do barcon e coscì t’ë costipâ.
Bast. – (Anche questa a l’é andæta ben).
Gigg. – (da sè: Ancon d’assæ, ch’a l’agge creddûo che segge mi raffreidâ. Ma chi besêugna sciortîne), Moæ, doviësci fâ o piaxeì de andâ da-o merçâ a accattâ ûnn’assetta de sæa neigra.
Brig. – E pe fâne?
Gigg. – Pe cûxî a vostra röba da-a festa.
Brig. – A t’é vegnûa proprio aoa a vêuggia de travaggiâ? Un pö fa ti no ne voeìvi saveì. E vannighe ti da-o merçâ che t’hæ e gambe zoëne.
Gigg. – (da sè: Se poëse levâmela de chì). Intanto mi faiö dell’ätro in casa. Via, andæ.....
(Si sente battere alla porta di strada).
Brig. – Piccan. Ammia da-o barcon chi gh’é.
Gigg. – (da sè: Aoa chi ghe saiä. Anchêu o diäo o gh’ha misso a côa). (Va e ritorna) Gh’é ûnn-a donna mâ vestîa....
Brig. – A saiä a Zanetta. Se a l’é lê, a l’é ûnn-a donninn-a scincera, brava. Ti, ti no te gh’assomeggi manco a-a sêua de scarpe.
Gigg. – Pensemmo: a saiä Pantasilèa o Clorinda.
Brig. – Queste saiân due sguaiæ comme ti; e questa te diggo ch’a vâ tanto öu quanto a peiza. (Guarda in cima alla scala) A l’é proprio lê.
Bast. – (Aoa che ven a comâ, chi sa quande finiàn de ciarlâ e saiàn a tempo d’andâsene; son proprio mâ incamminôu).
Scena quarta.
Zabetta e detti.
Brig. – Brava Zabettinn-a, sei proprio stæta de parolla.
Bast. – (Oh, cose veddo! Mæ sêu! Aoa che staggo fresco!)
Zab. – Eh! perché vëi ve l’ho promisso. Ma son vegnûa pe stâ in momento seì, che ho premûa de tornâ a casa.
Brig. – Voî sei sempre a donna da sprescia. Vëi seia pe-a vostra sprescia, me son ascordâ de dîve tante cose. Per exempio quande emmo parlôu di sêunni, no s’é parlôu di nûmeri do semenäio. Ghe zêugo de ræo, sei; ma da-i sêunni ch’emmo contôu vëi, se porriæ ricavâ ûn ambo o ûn terno.
Zab. – Ne parliëmo poi. Me rallegro de vedde chì a vostra Giggia prosperosa.....
Gigg. (Sostenuta) – Parlæ con mi?
Zab. – Oh bèlla! Se v’ho ciammôu pe nomme!
Gigg. – Chì appunto l’é o sbaglio; mi me ciammo Erminia.
Zab. – Ché? V’han battezzôu ûnn’ätra votta, e v’han cangiôu nomme[?] A primma votta ëo mi presente e v’han misso a nomme Giggia, cioè, Luigia; e Giggia ve seì sempre ciammâ da piccinn-a.
Brig. – Miæ che mattëie, de voei cangiâse o nomme.
Zab. – Son capriççi de zoventù. No me ne mäveggio tanto perché mi ascì ho ûn fræ, ciù zoveno assæ de mi, che anche lê o s’é cangiôu o nomme.
Brig. – Oh! cose dî.
Zab. – O se ciammava Bastian, e aoa o se fa ciammâ Florindo.
Bast. – (Aoa che ghe semmo!)
Gigg. – (da sè: Ch’a segge vëa?)
Zab. – E o fa o milordo; co-o cilindro in testa, a bacchetta... Ma o l’é ûn impostô de primma riga.
Bast. – (Lengua maledetta; chi sa cose a saviä dî!)
Zab. – Ma o torto in parte o l’é de mæ poæ, bonn-a anima! Pe voeìghe troppo ben e passâghele tûtte da piccin, o l’ha guastôu. Morto o poæ, che Bastian o l’ëa ancon pupillo, mæ maio o gh’ha fæto da poæ de commisso[1]. Mæ poæ o l’aveìva misso a-e schêue, pe fâne quarcosa. Ma, morto o poæ, ëimo pövei, comme pövei semmo ancon....
Gigg. – (da sè: E ë ville de Vötri e de S. Dexidëio?)
Zab. – .... e coscì mæ maio o l’ha misso pe garson da ûn perrûcchê. Doppo ûnn-a settemann-a, Bastian o no gh’é ciù vosciûo stâ; e o s’é misso a fâ o caægâ. O no gh’é manco stato in meize. Pe fâla cûrta: pötronasso comme o l’ëa, o l’ha provôu tûtti i mestê che son a Zena; nisciûn ghe fâva. Mæ maio o s’é stancôu, o gh’ha dæto ûn cäso de derrê....
Bast. – (Miæ che figûe che a me fa fâ).
Zab. – ..... e o l’ha mandôu via d’in casa. Inzegnite, o gh’ha dîto, se ti vêu mangiâ. Lê o s’é misso a vende bricchetti, poi giornali. Mi me ne fâva mâ, e ûn tocco de pan de nascosto ghe l’aviæ porzûo; ma lê, s’o m’incontrâva, o no m’ammiâva manco. Un giorno o l’é scomparso. Doppo circa ûn anno l’incontro pe-a stradda co-a marscinn-a, o cilindro, o relêuio co-a cadenn-a d’öu, vëo o fäso. M[’]e finn-a vegnûo o sospetto ch’o l’avesse arröbôu. Ma poi ho saccûo che o l’ëa stæto pe-i villaggi a fâ o ciarlattan, a vende çiöti e inguenti pe tûtti i mali.
Bast. – (T’ë ti ûn çiöto, brûtta stria!)
Zab. – E perché ciarla no ghe ne manca, o l’ha fæto di södi quanti o n’ha voscûo. Ma spendi e spandi, o l’é vegnûo torna a-o verde. Perché se i pecchæ capitali son sette, lê o n’ha quattorze.
Bast. – (Se ti me cazzi sotto a-e unge...!)
Zab. – Despeôu torna comme l’äia, o l’é scomparso con ûnn-a compagnia de ballerinn-e in sce a corda. Creddo ch’o fesse o paggiasso.....
Gigg. – (Poscibile?)
Brig. – O n’ha passôu ciù che Guerin meschin.
Zab. – Sentî. Giando pe di paixi d’äia cattiva, o s’ha piggiôu ûnn-a freve che o l’é vegnûo sottî comme ûnn-a candeia, e o l’é stæto all’ûspiâ pe quæxi ûn anno. Comme o s’é ûn pittin remisso o l’é torna capitôu a Zena, che mæ maio, pe compascion o l’ha vestîo da cappo a pê; o l’ëa finn-a sensa camîxa. I centi, e promisse ch’o l’ha fæto in quelli estremi, no se pêu dî. Fâ ûn mestê fadigoso o non ëa in caxo pe-a sò debolezza. Mæ maio o l’ha parlôu con ûn sensâ; e pe mëzo de questo o l’ha impiegôu in casa d’ûn scignorasso, ch’o çercâva proprio ûn pe accompagnâ sò figgio pe-a stradda....
Gigg. – Forse pe meistro.
Zab. – Tûtt’ätro..... pe aio, comme dixan i scignori. Pensæ che bèlli exempi e che istrûzion o ghe pêu dâ. I sensæ, seì che vivan a son de böxîe, e coscì o l’ha dæto da intende a-o scignor che mæ fræ o vegnîva da Romma e che là o l’ëa stæto segretäio d’ûn Bonscignore.... ch’o sà de lettia eccettera. E o mincion o se l’ha creddûo. E quello scignor, se sà, o l’ha vestîo de nêuvo e pulitamente, pe no mandâ sò figgio con ûn strasson. E coscì aoa o gïa pe Zena,
  1. Tutore. Anche questa voce manca nei dizionarii genovesi.