Sâta a-o contegnûo

Pagina:La settimana religiosa,1890,XX,4-5-6.pdf/41

Da Wikivivàgna
La Settimana Religiosa
67

Luçia. Finalmente. L’é ûnn’ôa ch’a l’aspëta; e de là no gh’é manco ûnn-a carëga da assettâse (parte).
Pant. A saiä ancon quarche scignôa de quelle che han a röba de sæa pe l’ambision, e sotto son sensa fädette pe-a misëia? A vorriä di dinæ. Sentiö. S’a me porta de bonn-e nêuve, quarche negozio da fâ affari, va ben; se no a mando a spigoâ. — Te-a là ch’a ven. A l’é vestîa pulita; ma pêu ëse che quanto a l’ha d’attorno no segge ancon pagôu, röba piggiâ in crensa.

SCENA II

Pantalon e Fortunin.

Fort. Umiliscima serva do sciô Pantalon.
Pant. (Sostenuto) Servo sò.
Fort. Sciâ perdonn-e se son vegnûa a incommodâlo.
Pant. Segûo che ho ûn mondo d’affari. Gh’ho çento cose da destrigâ. Sciâ me digghe presto in cose posso servîla.
Fort. Me dispiaxe de distûrbâlo; ma o prego de compatîme.
Pant. O l’é affare lungo?
Fort. O pêu ëse longo e o pêu ëse cûrto.
Pant. Se se tratta de dinæ, ghe diggo fin d’aoa che no ghe ne posso dâ.
Fort. Noscignor; per grazia do Çê no me trêuvo in besêugno de dinæ.
Pant. Va ben; sciâ digghe dunque cose sciâ dexidera.
Fort. (Da sè) O no m’offerisce manco ûnn-a carëga da assettâme. — Sciâ perdonn-e; sciâ gh’ha ûnn-a nessa da maiâ?
Pant. No scignora.
Fort. No?
Pant. No scignora.
Fort. Ma o sciô Antonio o non ha ûnn-a figgia?
Pant. Scì. Ebben?
Fort. E a non é da maio?
Pant. No scignora.
Fort. Ma; e perchè a no l’é da maio, se a l’ha zà ciù de vint’anni?
Pant. Perché a l’é maiâ.
Fort. Ghe domando mille scûze. So papà e so mamà no-o san ch’a segge maiâ.
Pant. E mi ghe ne domando duemilla scûze. Se no-o san lö o sò mi.
Fort. Sciâ favorisce de dîme ûnn’ätra cosa; e a figgia, a sciâ Orsolinn-a, a-o sà?
Pant. S’a no-o sà, a-o saviä.
Fort. Dunque a non é ancon maiâ.
Pant. (Con ira) Dunque mi intendo ch’a segge maiâ.
Fort. Prego, prego, sciâ no s’ascäde pe caitæ. Son donna discreta, e no permettieìva che pe causa mæ sciâ dovesse soffrî o minimo dispiaxeì. Capiscio cose sciâ vêu dî. A figgia a non é maiâ, ma voscià sciâ l’ha impromissa, e comme ommo de parolla, ûnn-a cosa promissa sciâ a conscidera comme fæta. Braviscimo. No posso che lödâlo de questo.
Pant. (Da sè) Da ciacciara a n’ha. No paeìva manco, a-a primma vista, ch’a dovesse ëse coscì destrigâ.
Fort. (Da sè) L’é ûnn’ôa che son in pê; son quæxi stanca.
Pant. Ebben? Sciâ gh’ha ätro da dîme?
Port. Se sciâ me permettesse, gh’avieìva ancon quarche ätra cösetta.
Pant. A prego a destrigâse.
Fort. Me dispiaxe de veddilo stâ in pê.
Pant. Me dispiaxe a mi ascì.
Fort. Sciâ s’assette.
Pant. Non ho tempo da pærde.
Fort. (Da sè) Pasiensa; stö in pê. — Sciâ vorrieiva favorî de dîme a chi sciâ l’ha impromisso a sciâ Orsolinn-a?
Pant. Cose gh’importa a voscià de saveì questo? Comme sciâ gh’intra in t’i fæti mæ?
Fort. Pe caitæ, sciâ no s’inquiete; sciâ me tollere ancon ûn pö. No son chì pe fâ a cuiosa de quello che no me spetta; ma gh’ho ûnn-a bonn-a raxon de domandâ quello che domando. Sciâ favorisce dîme chi o l’é o spozôu de so nessa.
Pant. No scignora, no favoriscio de dîghe ninte.
Fort. Almeno sciâ me permettiä che ghe digghe che mi o sò.
Pant. Sciâ o sà?
Fort. Proprio, o sò.
Pant. Sentimmo ûn pö. Chi o l’é dunque?
Fort. Ghe-o diggo sûbito. Meneghin o figgio do scritturale.
Pant. Chi ghe l’ha dîto?
Fort. Non é necëssäio che digghe ätro.
Pant. Vêuggio saveì chi ghe l’ha dîto.
Fort. Ghe-o diö, ma primma voscià sciâ favorisce dîme perché queste nosse che s’han da fâ, e che secondo sciâ dixe voscià, son zà fæte, sciâ l’ha tanto impegno de tegnîle segrette.
Pant. Ghe diggo e ripeto, che non ho da rende conto né a voscià, né a chicchescia de quello che fasso, de quello che vêuggio, de quello che penso.
Fort. Sciâ permette che ghe digghe, che mi oltre a-o saveì quello che sciâ fa, sò anche quello che sciâ pensa.
Pant. Comme? Sciâ l’é dunque ûnn-a strïa? Unn-a maga?
Fort. No scignor; no son né maga, né strïa; ma ho abbastansa accapimento pe’ argomentâ da-e opere di ommi, cose pensan, e cose han in t’o chêu. Sciâ permette, sciô Pantalon, che ghe parle sccetto. Non intendo pærdighe de rispetto. Un ommo da sò qualitæ, in voxe d’ëse ricco, d’ëse ommo d’önô, o l’ha raxon s’o se verghêugna che e gente vegnan a saveì ûnn’azion ch’a non é giûsta, e a no pêu ëse approvâ da nisciûn. Ecco perché sciâ no vêu che se sacce che sciâ vêu dâ so nessa a Meneghin.
Pant. Cose o l’é questo ardimento? Chi l’ha mandâ? Chi l’ha imbeccâ?
Fort. No me manda nisciûn. Nisciûn m’ha sûggerîo quello che diggo. Parlo de mæ testa. Parlo, sciô Pantalon, per sò ben, e de sò nessa, e se ho da dî tûtta a veitæ anche pe mæ interesse.
Pant. Ho capîo. Sciâ l’é forse quella che sciâ l’ha domandôu Orsolinn-a pe so figgio, e che mæ nêua a ghe l’ha impromissa sensa o mæ consenso. E ghe diggo ch’a no poeìva impromettila, che in casa comando mi.
Fort. Scì, son quella, ma gh’assegûo, da donna d'önô, che se s’é parlôu co-a sciâ Margaìtin de quest’affare, l’é sempre stæta mæ intension che primma de conchiûdde ghe fosse o consenso do cappo de casa, che sciâ l’é voscià. Sò o mæ doveì, sò i riguardi che se devan a ûnn-a personn-a tanto rispettabile, comme l’é o sciô Pantalon Schissalûga.
Pant. (Da sè) Vëamente a parla con tanto rispetto a bonn-a grazia, che besêugna stâla a sentî.
Fort. No so se sciâ conosce a mæ famiggia.
Pant. Chi sciâ saeìva?
Fort. Fortûnn-a vedova Meninbriccio.
Pant. Scì scignora; ho conosciûo so marïo, bonn’anima.