Ant. Vá poco a dí; re donne son com[m]e ri figgiœ che tettan, che fæne cos'orei, taxan e no se curan de ninte, ma se trattæ de levághe ro tettin, ri sbraggi van all'aria.
Dean. Ah Cielo, se hai decretato a mio danno il disamore d'Artandro, toglimi anco la vita, perchè questa unita a quello, parmi più insoffribile della morte.
Ant. Caspitinetta, l'è ben de quello, chi picca; ma a n'ha torto, perchè a l'ha poira de veise amermá ro companégo; mi assì, che in tæ assimenti hò provòu, che fághe stá, ra compatiscio.
Dean. Ma che? Saprò bene vendicarmi de' miei torti ò traditore, saprò bene.... Antonia?
Ant. Signora, cose comanda-vo?
Dean. Narrami un'altra volta ciò, che dal Caporale intendesti.
Ant. Ou cos'orei stá a sercá tutt'ancuœ Maria per Ravenna? Levæ zœ moæ sta facchiná d'en-