19
A m’allarga cö legno, dov’ëo sciù,
Da-ô morto e da-e galee e verso Levante
Adaxo adaxo a mæta a me tîa in zù:
E zà un tio de pistolla n’ëo distante,
Quando ä galea, che a no doveiva ciù
Aveime in avvegnî pe comandante,
Dando un’êuggiâ a veddeivo zà in possesso
De scïamme co-a galea chi gh’ëa dappresso.
20
E veddo che e vendette allôa fan quelle
De mi e dell’equipaggio mæ compagno:
A-i vinçitoi l’è a sorte ascì ribelle;
No ghe tocca nè gloria, nè guadagno;
Perchè tanti de lô strinæ ne-a pelle
Da bordo sätan pe rescioâse a bagno;
E tutti i atri ëan pe finî bruxæ
Forse comme e due barche e comme i mæ.
21
Speravo allôa de poeî sarvâme ä riva
O a-ô porto de Lisboña li vixin:
Nêuo con coraggio: a toa a me sostegniva;
Ma doppo mezo miggio de cammin,
Me manca e forze, a ciaga a s’inaspriva,
E zà m’abbandonavo a-ô maê destin;
Ma alzando a testa veddo in lontananza
Uña squaddra de gossi, ch’a s’avanza.
22
O che vegnissan lö pe cüioxitæ
De vedde megio quello caxo tristo,
O che foîse con quelli dä Çittaê
A-ô soccorso di naufraghi provvisto;
Mi sperando ëse ancon fra i fortunæ
Alzo da l’ægua a man per êse visto;
Me pâ che un ô s’accoste; ma a-ô momento
Stesso me manca a vista e ô sentimento.
Pagina:A.Colombiade.Pedevilla.1870.pdf/146
Câa