De Franchi Comeddie 1781/Re furbarie de Monodda/III1
| ←Atto II - Scena XI | Re furbarie de Monodda de Atto III - Scena I |
Scena II→ |
| a m co-a tirde a l'é stæta reiza co-a doggia m (mm) |
SCENA I.
Florinda, Giaçintiña, Monodda, Tiburçio.
Tib. Signore sì. I vostri galanti han convegnuo fra de lô, che ve dovessi trovâ tutte due chì insemme, e noî emmo eseguío o sò ordine.
Giaç. (a Florinda) Quest’ordine m’è molto caro; e reçeivo con piaxeì uña compagna de questa sorte; per conto mæ, quelli che son amixi di nostri amixi saran sempre ben visti, e reçevui.
Flor. A vostra rassegnazion a me piaxe, e per mì son in tutto, e per tutto do vostro sentimento.
Mon. E quando se tratta in materia d’amô, e come vala?
Flor. Riguardo a questo l’è un’âtra cosa, e se corre un pô ciù de reizego. E mi non son tanto coragiosa.
Mon. E mì all’incontrario creddo, che o seggæ come l’è presentemente mæ patron, o sciô Leandro; perchè quello ch’o l’ha fæto per voî, ve deve dâ assæ do coraggio per corrisponde come se deve a a sò passion.
Flor. Non me fio ancora d’âtro, che da boña fortuña. Però questo non basta per assegurame do tutto, de quello che o l'ha fæto per mì. Ho l’umô alegro, e rio continuamente; ma mentre che rio son molto seria, sorve çerti articoli; e tò patron o s’ingaña s'o se credde d’aveime accattâ, perchè sæ tutta a sò disposizion; ghe vœu âtro che dinæ! e per corrisponde a o sò amô in a manera ch’o desidera, besœugna ch’o me fasse un regallo dra sò fedeltæ, e che a sæ condía, e assaxonâ de çerte çerimonie, che son necessarie.
Mon. Questo è quello ch'o l’intende de fâ; che vœu dî, a’ termini de giusto, e dell’onesto; e s’avesse capío ch’o pensasse diversamente non me ne saræ imbarassaò.
Flor. Questo è quello, che vœuggio credde, perchè ti me l’asseguri; ma per parte de so poære vaggo prevedendo quarche ostacolo.
Mon. Troveremmo a manea d’accomodâ tutto.
Giaç. (a Florinda) A resomegianza dro nostro destin deve contribuî a fâ nasce a nostra amiçizia; perchè se trovemmo tutte due combattue da i mæximi batticœu, e esposte a e mæxime desgrazie.
Flor. Voî però aveì l’avantaggio de saveì de chi seì figgia; e l’apoggio di vostri parenti ve poeu fâ conosce, e impegnase a aggiustâ tutto, per assegurâ a vostra feliçitæ, e fâ, che sæ dæto l'assenso a un matrimonio zà stabilío. Mì all’incontrario fin all’ora presente non veddo luxe de poeì conosce a mæ condizion; e son in un stato de non adouçî a voentæ d’un poære, chi non ha altra[sic] mira che l’interesse.
Giaç. Ma voî ghe aveì quello, che non seì disturbâ da un âtro oggetto chi e zà pronto, e preparaò per quello chi ve amma.
Flor. O cangiamento do cœu d’un amante, non è quello chi me spaventa; perchè ognun se lusinga d’aveì do merito bastante per custodî a sò conquista; A l’è l'aotoritæ do poære chi me fa tremâ in questa sorte d’affari, chi pœu destrue qualunque sorte de merito.
Giaç. L’è ben uña fatalitæ, che doe persoñe, che se amman con inclinazioin così giuste, e oneste deggian provâ tante traversíe! che bella cosa! per doe persoñe iñamoræ, de non trovâ ostacolo a quelle amabbili cadeñe, che ligan i sò cœu in uña perfetta union.
Mon. Mi me creddo che scapolæ! a tranquillitæ in amô a l'è uña calma de poco piaxeì. Uña feliçitæ continua deventa noiosa. In questa vitta son necessarii di âti, e di bassi. E re difficultæ, che s’incontran in e cose, resveggian o desiderio, e accrescian o piaxeì.
Flor. Caro Monodda te prego de contame un poco a furberia[sic], che ti hæ adœuverao, (che m’han dito, che l’è così curiosa) per birbâ i dinæ a quello tò vegio avaro. Ti sæ che non se perde o tempo, quando me fan qualche racconto, e che pago assæ ben per o piaxeì, che me ghe veddan piggiâ.
Mon. Parlæne chì con Tiburçio, ch’o ve ne pœu fâ uña relazion comme mi mæximo. Aora mi vaggo meditando uña vendetta da ninte, e creddo de trovaghe quarcosa de gustoso.
Tib. E per cose, così per divertimento, te vœutto accattâ quarche cæto de conseguenza?
Mon. Ti no sæ, che me daggo l’avanto de tentâ sempre de cose difiçili.
Tib. Credime a mì. Te l’ho zà dito. Abbandoña questo tò pensiero. Nô fâ.
Mon. Scì, ti dî ben, ma vœuggio fâ a mæ moddo.
Tib. Cose diavo t’è satao in ta testa!
Mon. E a tì cose diavo te dà fastidio?
Tib. Perchè veddo che senza necessitæ ti væ incontro a un fracco de legnæ potentissime.
Mon. E ben, quelle saran a speize de mæ spalle, e non de tò.
Tib. L’è vero, e spalle son e tò. Servite, e fà comme te pâ.
Mon. Queste sorte de reizeghi no m’han mai trattegnuo. No posso sentî nominâ çerte añime de coniggio, che non han cœu d’intraprende uña minima cosa, perchè sempre pensan quello che posse intravegnî.
Flor. (a Monodda) Monodda, aregordate ch’emmo bezœugno do tò agiutto.
Mon. Andæ, che fra poco sarò da voî. Non sarà mai dito, che sæ stæto misso in stato de tradíme da mi mæximo, con scrovî quelli segretti, che non è giusto, che nisciun i sacce. (Flor. e Tib. via)