De Franchi Comeddie 1781/Re furbarie de Monodda/II7
| ←Scena VI | Re furbarie de Monodda de Atto II - Scena VII |
Scena VIII→ |
| a m co-a tirde a l'é stæta reiza co-a doggia m (mm) |
Leandro, Ottavio, Monodda.
Lean. Ah o mæ caro Monodda, domando soccorso da tì.
Mon. (alzandosi, e passando altiero avanti Leandro) Caro Monodda? Aoa ch’o l’ha bezœugno de mì son o caro Monodda.
Lean. Và, te perdonno tutto quello, che ti m’hæ fæto, e se foisse ancora de pezo.
Mon. Nò, nò, non vœuggio che me perdonæ. Passæme da uña parte all’âtra, amaççæme, fæ de mì tanta tonniña; n’averò ben piaxeì.
Lean. Nò caro te prego de dame a vitta, in cangio, se ti me conservi a mæ cara Fiorinda.
Mon. Ninte affæto non ghe taggio, amaççæme, l'è megio levame da o mondo.
Lean. Ti m’ê troppo caro; te prego a voreì mette in dœuvera tutto o tò talento, chi sà sciortî da tutto quello, ch’o vœu.
Mon. Nò, nò, amaççæme ve diggo.
Lean. In grazia non pensâ ciù a quello chi è stæto. Pensa a dâme agiutto in quello, che ho de bezœugno.
Ott. Oh caro Monodda! Bezœugna che ti te rendi a fâ quarcosa per o sciô Leandro.
Mon. Cose ve pâ doppo un’avania de questa sorte?
Lean. Te prego, a scordate a mæ cœullera, e de voreime assiste.
Ott. E mì uniscio e mæ preghere a quelle do sciô Leandro.
Mon. O me stà sciù o cœu questo insulto!
Ott. O via: che non se ne parle ciù.
Lean. Monodda caro ti me vœu abandonâ in queste circostanze così fatáli per o mæ amô?
Mon. Fâme un affronto coscì all’improviso come questo? Lean. Confesso che ho torto.
Mon. Trattame da pendin da forche, da birbo, da infame, da bricon, da spia?
Lean. Ne sento tutto o desgusto, che se posse imaginâ.
Mon. Mettime a spâ a o peto per passame da uña parte all’âtra?
Lean. Te domando perdon con tutto o cœu, e e son chì in zenogge a i tò pê (s’inginocchia) te prego a non me ghe lasciâ.
Ort. Finalmente Monodda, besœugna rendise, cose te pâ?
Mon. Stæ sciù, (si alza Leandro) e aregordæve un’âtra votta de non êsse così pronto a matrattâme.
Lean. Ti me prometti de travagiâ per mì, e d’agiutame?
Mon. Ghe penserò.
Lean. Ma ti sæ che o tempo m’asprescia.
Mon. Non ve dubitæ de ninte. Cose ve fa de besœugno?
Lean. Çinqueçento scui.
Mon. E a voî? (a Ottavio)
Ott. Duxento doppie.
Mon. Son resoluto de levâ de sotta questa somma de dinæ a i vostri Poæri. (a Ottavio) Per quello che riguarda a voî sciô Ottavietto a machina l’è zà formâ. Per voî sciô Leandro (a Leandro) quantunque vostro Poære sæ un avaro all’ultimo segno, ghe farò manco fatica, perchè essendo grosso de legnamme, tanardo, goffo comme un aze; me riuscirà ciu façile a daghe da intende vescighe per lanterne. Non ve l’aggæ per a mâ, perchè da voî a lê gh’è da bella diferenza, e tutto o mondo vive sciù l’opinion, che o non sæ vostro Poære se non per a forma.
Lean. Benissimo.
Mon. ... L’è giusto chì o Poære do sciô Ottavio, començerò da lê zà, che o se presenta per o primmo. Andæ via tutti doî. (a Ottavio) e voi avisæ Tiburzio chi stagghe pronto a fâ o sò personaggio comme và. (via)