Sâta a-o contegnûo

De Franchi Comeddie 1781/Re furbarie de Monodda/II7

Da Wikivivàgna
Re furbarie de Monodda de Steva de Franchi
Atto II - Scena VII
a m co-a tirde a l'é stæta reiza co-a doggia m (mm)


[p. 36 modifica]

SCENA VII.
Leandro, Ottavio, Monodda.

Lean. Ah o mæ caro Monodda, domando soccorso da tì.

Mon. (alzandosi, e passando altiero avanti Leandro) Caro Monodda? Aoa ch’o l’ha bezœugno de mì son o caro Monodda. [p. 37 modifica]
Lean. Và, te perdonno tutto quello, che ti m’hæ fæto, e se foisse ancora de pezo.

Mon. Nò, nò, non vœuggio che me perdonæ. Passæme da uña parte all’âtra, amaççæme, fæ de mì tanta tonniña; n’averò ben piaxeì.

Lean. Nò caro te prego de dame a vitta, in cangio, se ti me conservi a mæ cara Fiorinda.

Mon. Ninte affæto non ghe taggio, amaççæme, l'è megio levame da o mondo.

Lean. Ti m’ê troppo caro; te prego a voreì mette in dœuvera tutto o tò talento, chi sà sciortî da tutto quello, ch’o vœu.

Mon. Nò, nò, amaççæme ve diggo.

Lean. In grazia non pensâ ciù a quello chi è stæto. Pensa a dâme agiutto in quello, che ho de bezœugno.

Ott. Oh caro Monodda! Bezœugna che ti te rendi a fâ quarcosa per o sciô Leandro.

Mon. Cose ve pâ doppo un’avania de questa sorte?

Lean. Te prego, a scordate a mæ cœullera, e de voreime assiste.

Ott. E mì uniscio e mæ preghere a quelle do sciô Leandro.

Mon. O me stà sciù o cœu questo insulto!

Ott. O via: che non se ne parle ciù.

Lean. Monodda caro ti me vœu abandonâ in queste circostanze così fatáli per o mæ amô?

Mon. Fâme un affronto coscì all’improviso come questo? [p. 38 modifica]Lean. Confesso che ho torto.

Mon. Trattame da pendin da forche, da birbo, da infame, da bricon, da spia?

Lean. Ne sento tutto o desgusto, che se posse imaginâ.

Mon. Mettime a spâ a o peto per passame da uña parte all’âtra?

Lean. Te domando perdon con tutto o cœu, e e son chì in zenogge a i tò pê (s’inginocchia) te prego a non me ghe lasciâ.

Ort. Finalmente Monodda, besœugna rendise, cose te pâ?

Mon. Stæ sciù, (si alza Leandro) e aregordæve un’âtra votta de non êsse così pronto a matrattâme.

Lean. Ti me prometti de travagiâ per mì, e d’agiutame?

Mon. Ghe penserò.

Lean. Ma ti sæ che o tempo m’asprescia.

Mon. Non ve dubitæ de ninte. Cose ve fa de besœugno?

Lean. Çinqueçento scui.

Mon. E a voî? (a Ottavio)

Ott. Duxento doppie.

Mon. Son resoluto de levâ de sotta questa somma de dinæ a i vostri Poæri. (a Ottavio) Per quello che riguarda a voî sciô Ottavietto a machina l’è zà formâ. Per voî sciô Leandro (a Leandro) quantunque vostro Poære sæ un avaro all’ultimo segno, ghe [p. 39 modifica] farò manco fatica, perchè essendo grosso de legnamme, tanardo, goffo comme un aze; me riuscirà ciu façile a daghe da intende vescighe per lanterne. Non ve l’aggæ per a mâ, perchè da voî a lê gh’è da bella diferenza, e tutto o mondo vive sciù l’opinion, che o non sæ vostro Poære se non per a forma.

Lean. Benissimo.

Mon. ... L’è giusto chì o Poære do sciô Ottavio, començerò da lê zà, che o se presenta per o primmo. Andæ via tutti doî. (a Ottavio) e voi avisæ Tiburzio chi stagghe pronto a fâ o sò personaggio comme và. (via)